آموزشگاه اوتیسم اهواز

اختلال حرکتی نوزاد نشانه‌ای از اوتیسم

 


 

اختلال حرکتی نوزاد نشانه‌ای از اوتیسم


اگر شما هم نوزادی دارید که 6 ماهه است اما هنوز نمی‌تواند سرو گردنش را خودش نگه دارد بهتر است به یک متخصص مراجعه کنید. اختلالات و تاخیر حرکتی نوزادان و از بین رفتن رفلکسهای نوزادی می‌تواند نشانه‌ای از برخی بیماریها باشد. محققان به تازگی در همایش بین المللی اوتیسم در تورنتواعلام کرده‌اند که تاخیر در سر نگه داشتن نوزادان تا 6 ماهگی می‌تواند نشانه‌ای از ابتلای او به اوتیسم باشد

به گزارش سلامت نیوز به نقل از اطلاعات ؛ این نوزادان نمی‌توانند عضلات سرو گردن خود را کنترل کنند و آن را بدون کمک نگه دارند. البته هنوز این مطالعه برای تشخیص اوتیسم در این سن کافی نیست اما می‌تواند هشداری برای متخصصان و والدین نوزاد باشد. نوزادان باید به طور معمول بتوانند تا 4 ماهگی گردن خود را نگه دارند. این مهارت زمینه‌ای است که بتوانند از حالت خوابیده کم کم به حالت نشسته در بیایند و در حالت نشسته گردنشان به عقب نیفتد. تاخیر در مهارتهای حرکتی نوزادان در نوزادان نارس و فلج مغزی هم ممکن است وجود داشته باشد اما این تحقیق تازه نشان داده که این تاخیر ممکن است نشانه اوتیسم هم باشد. زیرا 90 درصد از نوزادانی که این تاخیر را داشتند در 3 سالگی تشخیص اوتیسم در آنان مسجل شد. آمار نشان داده در امریکا از هر 54 پسر یک نفر به این مشکل دچار است. البته این بیماری معمولا تا سنین 3-4 سالگی تشخیص داده نمی‌شود و نمی‌توان مداخلات درمانی را زودتر از این سن شروع کرد. اما اگر بتوان این بیماری را زودتر تشخیص داد شاید بتوان زودتر برای آنها کاری کرد

منبع : سایت سلامت نیوز

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم آذر 1393ساعت 9:58  توسط مدیریت  | 

آشنایی با خصوصیات جنسی کودکان و نحوه مدیریت آن

 
 
وقتی با کودکان درباره‌ی جنسیت صحبت می‌کنیم واژه «خصوصی» و «سری» را برای آنها بازگو کنید. برای بچّه‌های کوچکتر می‌توان این مثال را گفت: «همه‌ی ما به توالت می‌رویم و در را می‌بندیم و این کار را به تنهایی انجام می‌دهیم، چون خصوصی و سری است. همین طور اعضای خصوصی بدن ما سری است و باید از لباس استفاده کنیم».به بچّه‌های بزرگتر (پیش‌دبستانی و دبستانی) خود بگویید: گرچه موضوعات خصوصی را می‌دانند، ولی هرگز در مورد این مسائل با کودکان کوچکتر از خود صحبت نکنند و اگر کودکان سوالی کردند به آنها بگویند: «دراین باره از پدر و مادرت سوال کن»

کنجکاوی کودکان در مورد مسایل جنسی از جمله مواردی است که والدین در مواجه با آن احساس سردرگمی می کنند .
شاید مهم ترین عامل این سردرگمی دیدگاه والدین نسبت به بچه ها درباره مسایل جنسی است . پرسش کودکان در این زمینه در جهت کنجکاوی آنان نسبت به دنیای درون و برون خود بوده و با مفاهیم روانی جنسی دوران بزرگ سالی متفاوت است . کودکان همچون بزرگسالان به این موضوع نمی نگرند و باورهای خاص خود را در این زمینه دارند . در مدیریت صحیح این مسایل ، بدیهی است که آشنایی والدین با روند رشد روانی جنسی کودکان و نحوه برخورد با آن در تحکیم تعامل با فرزندان و گذر از این مرحله بسیار کمک کننده خواهد بود .
در این زمینه ابتدا توضیحاتی در مورد ویژگی های رشدی روانی جنسی کودکان ارائه شده و در ادامه در رابطه با چگونگی اداره مناسب این روند رشدی راهکارهایی پیشنهاد خواهد شد .
از بدو تولد و هنگامی که والدین متناسب با انتظارات جنسی مربوط به جنسیت کودک به او لباس می پوشانند و رفتار می کنند ، تفاوت جنسیتی مشهود است .
روند رشد جنسی کودک دارای بعد روانی و بعد جسمی است و بعد از دوره نوزادی رشد جنسی عمدتا به مرحله روانی رشد متمرکز است ، در مورد بلوغ و رشد روانی جنسی کودکان می توان سه مرحله را شرح داد .
رشد هویت جنسی – درک کودک از خود به عنوان دختر یا پسر بودن و اعتقاد راسخ به آن هویت جنسیتی نامیده می شود . هویت جنسیتی در سن 18 ماهگی ظاهر و اغلب تا سنین 4 – 2 سالگی تثبیت می شود . دو سوم کودکان بین سنین 7 – 3 سالگی جنس خود را بر اساس شواهدی چون طرز لباس پوشیدن و مدها می دانند . هر چند دامنه وسیعی از تفاوت های فردی در زمان بندی هویت جنسیتی وجود دارد ، دختران هویت جنسیتی خود را در سنین پایین تری نسبت به پسران کسب می کنند . با وجود اینکه عوامل فرهنگی اجتماعی نیز در شکل گیری آن دخیل می باشد ولی بخش عمده کسب هویت جنسیتی درونی وذاتی است .
وقتی بچّه‌ها در حال کشف دنیای خود هستند،کم کم را کشف می‌کنند نسبت به اعضای خصوصی بدن هم جنس خود و جنس مخالف نیز به‌طور طبیعی کنجکاو می‌شوند. شکل اعضای تناسلی جنس مخالف برای بچّه جالب است. بچّه‌ها در بازی‌های عادی خود از فرصت استفاده می‌کنند و از نظر جسمی به بچّه‌های دیگر نزدیک می‌شوند تا شکل بدن آنها را کشف کنند. معمول‌ترین سناریو، "دکتر بازی کردن " بچّه‌هاست. بیشتر بچّه‌ها تجربه دارند که وقتی نزد پزشک می‌روند او بدن آنها را معاینه می‌کند. پس دکتر بازی می‌کنند تا بتوانند فرصت دیدن بدن دیگران را بدست آورند.آگاه باشید که بچّه‌ها از سرکنجکاوی بازی‌های جنسی می‌کنند و این امری طبیعی است. اگر دیدید که فرزندتان در حضور بچّه‌ی دیگری برهنه یا نیمه‌برهنه شده است، عکس‌العمل شما بسیار مهم است و بر احساسی که فرزندتان در آینده نسبت به بدن خود و اعضای خصوصی آن پیدا خواهد کرد تأثیر بسیار مهمی خواهد گذاشت. هول نشوید، نه او را سرزنش کنید ،نه تنبیه. کاری که باید بکنید این است که، برای رفتار جنسی مناسب آنها حد و مرزی تعیین کنید.

تعیین حد و مرز جنسی
پسر 5 ساله شما با همبازی خود در اتاق مشغول بازی است. وقتی وارد اتاق می‌شوید می‌بینید از کمر به پایین برهنه شده‌اند. برخورد شما چیست؟آرامش ظاهری خود را حفظ کنید و سر بچّه‌ها داد نکشید و آنها را سرزنش نکنید. بلکه برای آنها حد و مرزی تعیین کنید. مثلاً بگویید: «هر دوی شما لباسهایتان را بپوشید. بدن شما خصوصی است و نباید جلوی کسی لباسهایتان را در بیاورید. بیایید برای شما یک سرگرمی پیدا کنم».
هر کدام از خانواده‌ها می‌توانند از این موقعیت مناسب برای آموزش فرزند خود استفاده کنند. اگر دیدید بچّه‌ها باز هم به دکتر بازی علاقه نشان دادند شاید نشان این است که کنجکاویشان هنوز ارضا نشده است. بنشینید و اطلاعات اساسی را با فرزند خود مرور کنید. با او درباره‌ی شکل بدن و نام یکی یکی اعضای مختلف بدن صحبت کنید. اندام‌های جنسی را در لابه لای اندام‌های غیرجنسی نام ببرید

سری بودن و خصوصی بودن
وقتی با کودکان درباره‌ی جنسیت صحبت می‌کنیم واژه «خصوصی» و «سری» را برای آنها بازگو کنید. برای بچّه‌های کوچکتر می‌توان این مثال را گفت: «همه‌ی ما به توالت می‌رویم و در را می‌بندیم و این کار را به تنهایی انجام می‌دهیم، چون خصوصی و سری است. همین طور اعضای خصوصی بدن ما سری است و باید از لباس استفاده کنیم».
به بچّه‌های بزرگتر (پیش‌دبستانی و دبستانی) خود بگویید: گرچه موضوعات خصوصی را می‌دانند، ولی هرگز در مورد این مسائل با کودکان کوچکتر از خود صحبت نکنند و اگر کودکان سوالی کردند به آنها بگویند: «دراین باره از پدر و مادرت سوال کن».مهمترین آموزگاران بچّه‌ها، والدین هستند. نه ما ،و نه کودکان ما هیچ‌گاه نباید از دانستن خجالت بکشیم. زیرا همه‌ی ما حق داریم بدانیم. فقط باید سعی کنیم عبارات را در خور فهم کودکان ساده کنیم.
نقش جنسیتی ، رفتاری است که جامعه برای هر جنس به رسمیت می شناسد و مستلزم همانند سازی با رفتار های زنانه و مردانه مقبول فرهنگ است . نقش جنسیتی شکل گیری رفتار بر اساس هویت جنسی است که هماهنگ با آن نمایان می شود . شگفت آور نیست که در این زمینه تفاوت های فرهنگی چشمگیری وجود دارد . بین سنین 4-3 سالگی عمده پسران ترجیحات پسرانه را در انتخاب دوستان ، اسباب بازی ها و فعالیت های مردانه نشان می دهند . پسرها  بیشتر از دخترها به بازی های خشن و پر سر و صدا می پردازند . مادرها بیشتر با دخترانشان صحبت می کنند و پدر ها بیشتر به پسرها توجه می کنند . دخترها عروسک بازی را ترجیح می دهند و پسرها با تفنگ بازی می کنند .استقلال بازی های فیزیکی و پرخاشگری در پسرها و وابستگی ، بیان صمیمیت در دختر ها تشویق می شود . از لحاظ زیست شناسی پرخاشگری جسمانی پسرها بیشتر از دخترهاست و توقعات والدین بخصوص انتظارات پدر ، این صفات را تقویت می کند .

در پسر بچه ها بر اساس برچسپی که از خانواده دریافت می کنند ، نقش جنسیتی ممکن است در سنین پائین تری ، نیز شکل بگیرد . کودک 2 ساله نقش جنسیتی دیگران را بیان می کند « او دختر است » . در 3 سالگی ، کودک قادر به تعیین هویت جنسی خود است « من دختر هستم » .
این نقش در سراسر دوران کودکی تقویت شده و در اوایل دوران دبستان ، کودک احساس تداوم نقش جنسیتی را دارد . « من همیشه یک دختر خواهم بود » . طی دوران دبستان تا دوران نوجوانی نقش جنسیتی به روند رشدی خود تا مرحله ثبات جنسیتی ادامه می دهد . « من حتی اگر موهایم شبیه برادرم کوتاه باشد می دانم که یک دختر هستم . »
رفتارهای مشخص دخترانه و پسرانه در سن 5-4 سالگی تثبیت و بعد از آن ، این رفتارهای کلیشه ای ادامه می یابد . تغییر در رفتارهای جنسی و نقش جنسیتی در کودکان باید از جهت اختلال در روند شکل گیری هویت جنسی مورد بررسی قرار گیرد .
ارتباطات جنسیتی ، الگو های خاصی نسبت به کودک دارند . در دوران شیرخوارگی ممکن است بچه ها اقدام به دستکاری ناحیه تناسلی خود کنند . دستکاری ناحیه تناسلی فعالیتی طبیعی در کودکان است ، که بویژه در سنین 19-15 ماهگی  در کودکان ظاهر می شود و قسمتی از کنجکاوی کلی کودکان نسبت به بدن خودشان است . بین سنین 5- 2 سالگی نیز افزایش  بارزی در کنجکاوی به ناحیه تناسلی و بازی های جنسی و تمایل به هم جنسان دیده می شود . این فعالیت ها با احساسات لذت بخش حاصله تقویت می شوند .
در دید کلی ، یادگیری جنسی از طریق تعامل والد – فرزند شامل برآورد نیازهای شیرخوار ، در آغوش کشیدن و تقویت و تنبیه فعالیت های مرتبط با جنس صورت می گیرد . در آغوش کشیدن و تماس فیزیکی مناسب موجب ایجاد امنیت هیجانی و حس مثبت در شیرخواران نسبت به بدنشان شده و با ایجاد تصویر مناسبی از بدن خود ، در شکل گیری آتی عزت نفس جنسی سودمند خواهد بود . تصویر بدنی مناسب از خود از طریق کسب مهارت در فعالیت های جسمی اولیه و رویکرد مثبت والدین نسبت به تکالیفی هم چون آموزش آداب توالت حاصل می شود . در جریان این روند رشدی روانی جسمی ، کودک از راه تقلید ، پاداش و اجبار رفتارهائی را می پذیرد که فرهنگ پیرامون ، آنها را مناسب با نقش جنسیتی او تعیین کرده است . در طی این دوره کودک در مورد اندام جنسی خود کنجکاوی می کند . در این مرحله است که کودک آلت جنسی خود را کشف می کند . درست همانگونه که سایر قسمت های بدن خود را کشف می کند . اگر این کنجکاوی طبیعی تلقی شود و با آن با صداقت و مناسب با سن کودک برخورد شود ، کودک شگفتی دنیا را پذیرفته و در نقشی که دارد احساس رضایت خواهد کرد .
کنجکاوی کودکان بصورت سؤالات متعدد در این دوره بیان می شود و نحوه پاسخ به این سؤالات و امتناع کودکان قابل تأمل است . این کنجکاوی ها علاوه بر پرسش سؤالات ممکن است به صورت برهنگی و در آوردن لباس ها ، بازی با دوستان ، بازی با ناحیه تناسلی خود و خود ارضائی بروز کنند . جهت اداره مناسب این روند رشدی توجه به موارد زیر کمک کننده خواهد بود . رفتار های روانی جنسی کودکان خود را با مسائل بزرگسالان مورد مقایسه قرار ندهید . هرگز در مورد این رفتارها شتاب زده قضاوت نکنید و در مورد علت انجام این رفتارها تأمل کنید .
در مورد الگوهای رفتاری خود و پیام های در یافتی از تلویزیون در رابطه با موارد مرتبط با مسائل جنسی از جمله طرز لباس پوشیدن ، شوخی ها و ارتباطات تجدید نظر کرده و سعی در تعدیل این الگوها نسبت به سن کودک تان داشته باشید . بچه های کوچک زیاد تقلید می کنند و هر آنچه که از سوی بزرگترها می بینند ، انجام می دهند ، حتی اگر پی به اهمیت آنچه که تقلید می کنند ، نبرده باشند .
به فرزندان خود بویژه با بزرگ تر شدن آن ها بیاموزید که شما پدر و مادری هستید که بتوانند از شما سؤال کنند . یعنی پدر و مادری که حتی به ناراحت کننده ترین سؤالات به گونه ای پاسخ می دهید که راه برقراری ارتباط نزدیک تر و با احترام را باز نگه می دارد . زیرا در غیر این صورت کودکان منابع دیگری برای ارضاء نیازهای اطلاعاتی و کنجکاوی های خود جستجو خواهند کرد . طوری با کودکتان رفتار کنید که همیشه شما را در کنار خود احساس کنند .
در مورد سؤالات و رفتارهای جنسیتی هیچ گاه به تنبیه متوسل نشوید و از تحقیر و سرزنش کودکتان خودداری کنید . زیرا این کار نتیجه ای معکوس خواهد داشت و منجر به پنهان کاری و احساس گناه و خجالت افراطی می گردد . اگر موضوعات جنسی تابو شمرده شده  و پرسش های کودک با خشونت رد شود ، شرم و ناراحتی زیاده از حد در کودک ایجاد شده و موجب تداخل در شکل گیری عزت نفس جنسی آتی وی می شود .
پاسخ سؤالات را به آینده واگذار نکنید و به کودکان خود پیام های گیج کننده و مبهم ندهید . خجالت خود را در این زمینه کنترل کنید و دچار اضطراب و تشویش نشوید . « هر وقت بزرگ شدی خودت می فهمی » ، « این مسائل مربوط به بزرگترهاست » ، « این حرف ها زشت هستند » ، « اگر از این حرف ها بزنی دهانت زخم می شود » ، پاسخ هائی هستند که به هیچ وجه کمکی به کودک نمی کنند .
·  برخورد شدید و توأم با عصبانیت به سؤالات رفتارهای جنسی کودکان خود نداشته باشید . به جای برخورد خصمانه و پرخاشگرانه در این موارد ، ضمن حفظ آرامش خود ، به بچه ها بیاموزید چه کاری مناسب است و چه کاری نامناسب و این که چگونه با بخش های خصوصی بدن خود و دیگران برخورد مناسبی داشته باشد ، این قبیل واکنش ها در رفع کنجکاوی کودکان نه تنها مؤثر نبوده بلکه منجر به عواقب نامناسب از جمله پنهان کاری ، شرم افراطی ، اعتماد به نفس پائین ، اشکال در روابط جنسی آتی خواهد شد

· در برخورد با رفتارهای جنسی نامناسب کودکان از جمله بازی ها ، ضمن بررسی علت انجام این گونه رفتارها ، نادرست بودن آنها را به صورت ساده و روشن توضیح دهید . از توجه افراطی و گوشزد کردن مکرر خودداری  نمائید . محدوده ها و مرزها را با کلماتی ساده توضیح دهید . حریم خصوصی افراد و بخش های خصوصی بدن را برای کودکان شرح دهید .

· در صورتی که کودک شما به ناحیه تناسلی خود دست می زند ، بعد از بررسی سایر علل از جمله ناراحتی های جسمی مثل خارش و ....  ، بر نادرست بودن این عمل  تأ کید کنید . توجه او را به فعالیت های دیگری جلب کنید و از یادآوری مکرر موضوع خودداری کنید . تکنیک بی اعتنائی نیز ممکن است در پایان بخشیدن به این موضوع در کودکان کم سن تر مفید باشد . اگر این مورد در هنگام خواب پیش آید با خواندن کتاب و پرت کردن حواس و تغییر برنامه خواب می توانید این عادت را کاهش دهید .
· در صورت درآوردن لباسها ، با تأکید بر نادرست بودن بازی بدون لباس ، به آن ها کمک کنید تا لباس خود را بپوشند و در صورت تکرار ، در زمان بازی مراقبشان باشید .
· در موارد طرح  سؤالات از طرف کودکان ، به هر یک از سؤالات فرزندتان  به طور خلاصه پاسخ دهید اطلاعات بیش از اندازه و توضیحات اضافی به فرزندتان ندهید .
- اجازه دهید سؤالات و علایق فرزندتان سمت و سوی بحث را تعیین کند .
-  از برداشت و مفاهیم ذهنی فرزند خود در مورد سؤالاتی که طرح می کنند مطلع شوید .
-  پاسخ هایی مستقیم با عباراتی دقیق ، اما ساده با توجه به سن کودک خود بدهید .
-  از طرح پاسخ های مبهم و نادرست خودداری کنید .
-  در هنگام صحبت با کودک خود کلمات قلمبه ، سلمبه استفاده نکنید .
· از بر چسب زدن به فعالیت های جنسی طبیعی کودک خودداری کنید . ذکر عباراتی چون   « کثیف است »  ، « دست تو پاک نخواهد شد » ، سخت گرفتن در آداب توالت ، موجب شکل گرفتن رفتار های وسواسی و اضطرابی در نزد بچه ها می گردد . استفاده از اسامی متعدد و شوخی های مختلف در مورد رفتارهای جنسی طبیعی کودکان و ناحیه تناسلی موجب عدم آشنائی کودک با رعایت حدود و قوانین گردیده و تکرار شوخی ها و گفته ها ی بزرگسالان موجب برخورد متناقض با وی می شود که برای کودک قابل فهم نیست .  
دانش جنسی کودکان در سنین مختلف
درباره‌ی مسائل جنسی کودکان در هر سنی تا چه میزان باید اطلاعات داشته باشند. به خاطر داشته باشید بهترین آموزگار برای کودکان والدین می‌باشند.
پاسخ به سوال کودک: «نوزاد از کجا می‌آید؟»
زمانی که کودک، اولین نوزاد تازه متولد شده را می‌بیند، این سوال برایش به وجود می‌آید که نوزاد از کجا می‌آید؟ و مثل همه‌ی سوال‌هایی که از والدین می‌پرسد، جواب این سوال را نیز از آنها می‌‌خواهد. برای آنکه بدانیم چگونه به این سوال کودک پاسخ دهیم، باید بدانیم که:
مراحل درک کودک از تولد بدین صورت است:
«کودک سه ساله ،
این جواب راکه نوزاد در شکم مادر رشد می‌کند را نمی‌تواند قبول کند. او گمان می‌کند همان‌طور که از خواربار فروشی می‌توان هر چیزی را خرید، بچّه را هم از بیمارستان خریده‌اند.

کودک چهار ساله،
خرید بچّه را، از بیمارستان قبول ندارد، ولی رشد کودک در شکم مادر را می‌پذیرد و تصور می‌کند بچّه از ناف مادر زائیده می‌شود.

کودک پنج ساله،
بیشتر علاقمند است خود صاحب بچِّه شود، و این را در بازی‌های آنها می‌توان مشاهده کرد.

کودک شش ساله،
علاقه شدیدی به مبدأ پیدایش بچه، بارداری و تولد پیدا می‌کند و تصور می‌کند بچّه در اثر ازدواج پدر و مادر و به خواست خداوند به‌وجود می‌آید و در شکم مادر به شکل تخم است.

کودک هفت ساله،
علاقه شدیدی به داشتن نوزادی جدید در خانواده دارد تا فرایند رشد کودک، در مادر را درک ‌کند.»(2) باید بدانیم اگر به کودک چهارساله بگوییم "نوزاد در بدن مادر رشد می‌کند " ، مطابق سن و درکش این را می‌پذیرد همان اندازه دانش، برای سن او کافی است.
«هرگز نباید، در برابر سوال کودک، از چگونگی تولد، به او دروغ بگوئید. اگر هم نمی‌خواهید در آن لحظه پاسخی دهید، به او بگوئید بعداً صحبت خواهیم کرد. تجربه ما نشان می‌دهد که پاسخ درست ما به بچه‌ها، نه تنها انحراف ایجاد نمی‌کند، بلکه از آن‌ها پیشگیری می‌کند»(3)

تا سن 5 سالگی
بچّه‌ها باید:
1- نام صحیح اعضای بدن از جمله اعضای تناسلی را بدانند.
2- درک کنند که نوزادان از رحم مادر متولد می‌شوند.
3- مفهوم فضای خصوصی را هنگام تعویض لباس و رفتن به توالت بدانند. به ویژه ضروری است کودکان 5 ساله تفاوت خصوصی و سری را بفهمند.
4- بتواند به راحتی با والدین یا فرد بزرگسال قابل اعتماد دیگری، درباره جنسیت صحبت کنند.
5- نسبت به هویت مذکر یا مونث خود عزت نفس داشته باشند.

بین 6 تا 9 سالگی
بچّه‌ها باید:
1- بتوانند تولید مثل حیوانات و گیاهان را به عنوان بخشی از چرخه حیات درک کنند.
2- در پاسخ به سوالاتی چون «نوزادان از کجا می‌آیند؟» «چطوری به دنیا می‌آیند» چیزهای شنیده باشند.
3- از تفاوت بین دو جنس آگاه باشند و بتوانند نام صحیح اندام تناسلی خود و جنس مخالف را نام ببرند.
4- درک کلی از ایدز و عفونت‌های دیگری که از طریق جنسی منتقل می‌شود داشته باشند.
5- نسبت به سلامت کلی و نیازهای ایمنی بدن خود مسئولیت روزافزون پیدا کنند و بهداشت شخصی خود را با مسواک زدن، دوش گرفتن، رعایت تغذیه مناسب و غیره حفظ کنند.
6- مفاهیم دوستی و عدالت را بفهمند و بتوانند احساسات خود را با والدین یا افراد بزرگسال قابل اعتماد دیگر درمیان بگذارند.

بین 9 تا 13 سالگی
بچّه‌ها باید:
1- جنسیت را به عنوان بخشی طبیعی از زندگی درک کنند.
2- با تغییرات طبیعی دختران و پسرها در دوران بلوغ (عادت ماهیانه و احتلام) آشنا شوند.
3- بتوانند با دیگران دوست شوند و دوستی‌هایشان را حفظ کنند. (معمولاً با هم جنس‌های خودشان
4- روند تولید مثل و از جمله مفاهیمی چون: آمیزش جنسی، پدر و مادرشدن، سقط جنین و جلوگیری از بارداری را درک کند.
5- بدانند سوء استفاده جنسی چیست؟ چگونه می‌توان آن را تشخیص داد و در موقعیت‌های بالقوه خطرناک چگونه باید رفتار کرد.
با توجه به مراحل رشد کودک، به پرسشهای او پاسخ دهید. هر چه سن او کمتر است پاسخ‌ها را عینی‌ تر و با لحن جدی بگویید. جواب آنها را حداکثر در دو تا سه جمله بدهید. بچه‌های ده- دوازده ساله به اطلاعات بیشتری نیاز دارند که می‌توان از طریق کتاب‌ها، جزوه‌ها و کلاس‌های آموزی به آنها دست یافت.

مطلب مرتبط:
بسیاری از روان‌پزشکان معتقدند تمايلات جنسي از بدو تولد شروع مي‌شود و مکيدن پستان مادر را نيز جزو تجارب جنسي محسوب مي‌کنند. در برخي تحقيقات نيز توانايي ارگاسم در نوزادان پسر پنج ماهه و نوزادان دختر 9 ماهه گزارش شده است. اين تحقيقات به اين نکته اشاره کرده‌اند که مراحل ارگاسم در نوزادان پسر دقيقا مانند مردان بالغ است، منهاي توانايي انزال...
در اين دوره لازم است والدين و مراقبان کودک به نکات اساسي زير توجه نمايند:
* از هرگونه لمس و نوازش اندام تناسلي کودک خودداري نماييد.
* تماس دست با اندام تناسلي کودک و شيرخوار در هنگام تعويض پوشک يا شستشو و حتي حين حمام کردن او را به حداقل برسانيد.
* از انجام روابط زناشويي درساعات بيداري کودک و شيرخوار اجتناب کنيد که اين مساله در تعاليم ديني نيز به صورت ويژه مورد توجه قرار دارد و به آن تاکيد شده است.
در دوران خردسالي، تفاوت‌هاي کودکان از نظر جنسيتي بارزتر شده و نسبت به بازي‌هاي پسرانه يا دخترانه نمود پيدا مي‌کند. با شروع به رشد ذهني و عقلي، کودک به مرور نام نقاط مختلف بدن خود را ياد مي‌گيرد که لازم است در اين دوران آموختن صحيح اسامي اعضاي تناسلي توسط والدين به تنهايي يا به کمک مشاوران به جاي اسامي نامانوس مورد توجه و اهميت ويژه قرار گيرد.
به مرور با رشد کودک و آشنايي با محيط پيرامون و شناخت بيشتر نقاط مختلف بدن کودک درمي‌يابد که لمس برخي نقاط بدن براي وي خوشايند است. برخي از کودکان در اين دوران ممکن است به اين لمس ادامه داده و حالت خودارضايي به خود بگيرند که حرکاتي مانند خوابيدن مکرر بر روي شکم و مالش خود به اشياء يا زمين يا اسباب‌بازي‌ها و عروسک‌ها فرآيندي معمولي و گذرا تلقي مي‌شوند.
توجه والدين به اين موارد و جدا کردن اين موارد از ساير مواردي که عوامل گوناگون از جمله عفونت‌هاي ادراري و مشکلات تناسلي و پوستي موجب تحريک دستگاه تناسلي کودکان مي‌گردد، بسيار مهم تلقي مي‌شود.
هرچند سوالات بسياري در مورد علل اين رفتار کودکان همچنان بي‌پاسخ مانده ولي مسلم است که اين پديده در اين سنين موقت است و نياز به اقدام خاصي ندارد. هرچند لازم است زمينه‌هاي مذهبي و فرهنگي خانواده مورد توجه قرار گيرد ولي والدين بايد از رفتارهاي خشن و ترساننده در اين مورد بپرهيزند زيرا ممکن است کودک را به ساير فعاليت‌هاي مضر وادار کند. به زبان کودکانه بايد به وي آموخت که اين رفتار مورد پسند نبوده و نبايد به تکرار آن اقدام کند. اين مساله بايد در محيطي آرام و بدون ترس به کودک منتقل شود.
مشغول کردن کودک به ساير فعاليت‌ها و منحرف کردن حواس بچه‌ از اين رفتار و ايجاد زمينه‌ براي ساير فعاليت‌هاي مفيد مي‌تواند در ترک اين عادت در کودکان مفيد فايده باشد. با این حال در صورتی که در کودکان به نوعی متوجه خودارضائی شدید حتماً با روانپزشک مشورت نمائید.  

منابع: 
کلیدهای آموزشی و مراقبت از سلامت جنسی کودکان و نوجوانان / مترجم: سارا رئیسی طوسی
دنیای کودک تبریز : دکتر سعید اکبری حقیقت – روانپزشک – مشاور امور تربیتی کودک ونوجوان

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم آذر 1393ساعت 9:45  توسط مدیریت  | 

نمونه پیک پیشنهادی


دانلود و مشاهده در ادامه مطلب ............



ادامه مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1392ساعت 13:30  توسط مدیریت  | 

اوتیسم در ایران رو به افزایش است


اوتیسم در ایران رو به افزایش است


درخودماندگی یا “اوتیسم” یک اختلال رفتاری ذهنی و احساسی است. کودکان مبتلا به اوتیسم در برقراری ارتباطات اجتماعی ناتوان‌اند. ممکن است برخی از این کودکان تمایل داشته ‌باشند با دیگران ارتباط برقرار کنند اما شروع و ادامه ارتباط برای آن‌ها مشکل است.

فراوانی اوتیسم را یک در ۱۵۰ تخمین زده‌اند و به نظر می‌رسد این آمار رو به افزایش است؛ میزان ابتلا به آن در پسرها ۴ تا ۵ برابر بیشتر از دختران است. از هر ۱۰ کودک یا بزرگسال مبتلا به اوتیسم ۷ نفر دچار کند ذهنی و مشکلات مربوط به عملکرد و واکنش‌های مغز هستند.

تاکنون هیچ روش قطعی برای درمان مبتلایان به اوتیسم یافت نشده‌ است و افراد اوتیستیک برای تمام عمر این بیماری را با خود به همراه خواهند داشت و این در حالی است که تعداد افراد مبتلا به این بیماری در ایران رو به افزایش است.

ابتلا به اوتیسم مانند بسیاری از اختلالات روان‌پزشکی یک علت واحد و شناخته‌ شده نیست، با بیان مطالب فوق افزوده است: ثابت شده که عوامل ژنتیکی در بروز این بیماری نقش دارند و احتمال بروز آن در خانواده‌ای که یک فرزند اوتیستیک دارد، ۵۰ برابر بیشتر از جمعیت عمومی است.

برخلاف نگرش‎های قبلی واکسیناسیون ارتباطی به ابتلا به اوتیسم ندارد.

ه طور معمول حجم مغز این افراد از انسان‌های طبیعی بزرگتر است و در مورد مخچه و برقراری ارتباط بین دو نیمکره راست و چپ مغز دارای مشکل هستند.

کودکان مبتلا به اوتیسم به دلیل اختلال در تعامل اجتماعی نمی‌توانند با گروه همسالان خود ارتباط برقرار کنند و اغلب تنها هستند.

آن‌ها با بزرگسالان و با سایر بچه‌ها ارتباط چشمی خوبی برقرار نمی‌کنند و نحوه بازی‌کردن آن‌ها با کودکان طبیعی متفاوت است.

انجام بازی‌های تکراری، توجه به اجزای اشیا و علایق و رفتارهای کلیشه‌ای را از دیگر نشانه‌های این بیماران برشمرد و گفت: بعضی از کودکان اوتیستیک به اشیای خاصی علاقه‌مندند مثل این‌که ساعت‌ها جذب آن و کارکرد آن می‌شوند و به هیچ چیز دیگر توجه نمی‌کنند.

رفتارهای کلیشه‌ای مثل حرکات یکنواخت و تکراری با دست یا تمام بدن، عقب و جلو رفتن و راه رفتن روی پنجه پا و سایر حرکات تکراری اغلب در این کودکان دیده می‌شود.

۳۰ درصد کودکان مبتلا به اوتیسم دچار تشنج می‌شوند، خاطرنشان کرد: وقتی کودکی تا ۱۳ ماهگی از ژست‌ها مثل “بای بای کردن” استفاده نکند، تا ۱۶ ماهگی هیچ کلمه‌ای را به زبان نیاورد یا اگر تا ۲ سالگی قادر به گفتن جملات دو کلمه‌ای نباشد، باید نسبت به احتمال ابتلا کودک به اوتیسم نگران بود.

درمان و شناسایی اوتیسم قبل از سه سالگی را بسیار موثرتر از سنین بالاتر از آن دانست و گفت: هر چه زمان تشخیص اوتیسم زودتر باشد، احتمال موفقیت در رساندن کودک به بالاترین سطح توانایی بیشتر است اما خیلی نادر است که کودکی بتواند به حالت طبیعی برگردد.

اعمال روش‌های درمانی به طور فشرده و حداقل ۲۱ ساعت کار در هفته را برای بهبود بیمار اوتیستیک ضروری دانست و گفت: درمان اوتیسم نیاز به اعمال روش‌های گفتار درمانی، کار درمانی، روان‌پزشکی و روان‌شناسی کودکان نیاز دارد.

مبتلایان به اوتیسم دارای ظاهری کاملا سالم هستند اما حتی نمی‌توانند با یک جمله ساده بیان کنند که من یک فرد اوتیسمی هستم با نیازها و شرایط خاص.

آیا چیزی دردناک‌تر از این وجود دارد که فرزند ما دچار دردی است که نمی‌تواند درباره آن سخن بگوید و ما نیز قادر به درک شرایط او نیستیم؟

خانواده یک بیمار مبتلا به اوتیسم به کرات شاهد رفتار سرزنش‌گر یا مسخره‌کننده سایرین به دلیل رفتارهای عجیب کودکان خود هستند، اوتیسم هنوز هیچ جایگاهی در جامعه ندارد در حالی که به سرعت رو به افزایش است.

نگهداری از یک کودک اوتیستیک ۱۰ برابر یک کودک با بیش فعالی شدید از خانواده‌ها انرژی می‌گیرد، صرف هزینه‌های درمان این بیماری برای بسیاری از خانواده‌ها سخت و غیرممکن است؛ 

ما هر روز شاهد تشخیص‌های جدیدی از این بیماری هستیم ولی در ایران تاکنون تحقیقی درباره آمار مبتلایان به اوتیسم انجام نگرفته است.

   تهیه از : فرهود ک

+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم بهمن 1392ساعت 11:32  توسط مدیریت  | 

راه کارهایی جهت افزایش حرف شنوی در کودکان



يکی از مشکلات رفتاری کودکان و نوجوانان مسئله ی لجبازی است. اين مشکل، معمول ترين مسئله ای

است که والدين و مربيان با آن دست به گريبان هستند تاحدی که از نظر آن ها، رفتارهای فرزندانشان

چالش برانگيز و مشکل آفرين تلقی می شود، به ويژه اگر والدين و مربيان مهارت لازم برای مقابله با اين

مشکل را نياموخته باشند.مهم ترين مشخصه ی لجبازی و نافرمانی کودکان و نوجوانان، ارايه ی الگوهای

مکرر رفتاری منفی گرا، لجبازی و خصومت در برابر بزرگترها است که به صورت واکنش های منفی در

قالب يک دندگی مستمر و مقاومت در برابر دستورهای بزرگترها، ناديده گرفتن مداوم قوانين و مقررات

اعمال شده توسط آنان، مشاجره و ناتوانی در تحمل سرزنش بروز می کند.فرزندان دارای اين

ويژگی،خصومت خود را به صورت پرخاشگری کلامی نشان می دهند.

بنابراين فرزندانی که لجبازی و نافرمانی از خود بروز می دهند ويژگی هايي دارند از جمله:

زود از کوره در می روند.

از انجام خواسته ها و رعايت قواعد و مقررات بزرگترها سرپيچی می کنند.

زود قهر می کنند و جنجال به راه می اندازند.

رفتار خشونت آميز دارند.
حساس و زودرنج هستند.
انتقام جو هستند.

به طور عمده موجب ناراحتی ديگران می شوند.

نکته ی مهمی که در اين جا بايد به آن اشاره کرد اين است که اگر می خواهيد فرزندان از شما اطاعت

کنند و دستورات شما را گوش دهند و ارزش های اخلاقی شما را بپذيرند در مرحله ی اول بايد بتوانيد با

آن ها  به خوبی ارتباط برقرار کنيد.اگر والدين و مربيان کج خلق و انتقادگر باشند بچه ها فقط تا زمانی از

آن ها اطاعت می کنند که از آن ها بترسند، به محض اين که توانايي فکری و جسمی آن ها گفت که

ترس بی مورد است در مقابل بزرگترها مي ايستند و نافرمانی می کنند.

و اين نکته را درنظر داشته باشيم که:«ما از دستورات کسی اطاعت می کنيم که او را دوست داريم و

کسی را دوست داريم که با ما ارتباط خوبی داشته باشد.»

اکثر کودکان وقتی بهترين پاسخ را به درخواست های شما می دهند که با خوش اخلاقی با آن ها برخورد

کنيد. مثلاًبعضی اوقات با لحن بچه گانه يا به صورت آواز وآهنگ با آن ها حرف بزنيد.

به هرحال والدين و مربيان لازم است برای مقابله با مشکل لجبازی و عدم حرف شنوی مهارت لازم را

کسب نمايند.
 
راه کارهایی جهت افزایش مهارت حرف شنوی و بالا بردن انگیزه ی اطاعت پذیری درکودکان و

نوجوانان


به رفتار مناسب فرزند توجه کنيد و در همان لحظه ازآن تعريف کنيد سپس برخورد مثبت داشته باشيد و از

او درخواست کنيد تا فعاليت بعدی را انجام دهد.در اين روش برای هر کاری که کودک درست انجام می

دهد امتيازی قائل شويد. قطعاً او درخواست های بعدی شما را اجابت می کند.به طور مثال به او بگوييد

آفرين که يک ليوان آب خوردی،حالا بيا کمی نان و پنير بخور يا آفرين خيلی خوب مسواک زدی،حالا بيا

لباس خوابت را بپوش و...

اگر به چيزی دست می زند که نبايد دست بزند به او بفهمانيد که دقيقاً چه چيزی هايي را می تواند

بردارد و يا اگر روی مبل بالا و پايين می پرد به جای اين که داد و بيداد راه بيندازيد جايي را که می تواند

جست و خيز کند به او نشان دهيد.

به زبان ساده تر به کودک و نوجوان فقط کلمه ی «نکن» را نگوييم بلکه به او کاری را که درست است

انجام دهد نشان دهيم و روش انجام کار درست را به طور واضح برای او بيان کنيم.

تکاليفی که محول می شود ، بايد با توجه به ويژگی های سنی کودک باشد.لذا اگر خلاف ويژگی های

سنی انتظاراتی داشته باشيم،معمولاً به نتيجه¬ی مطلوب نمی رسيم.

تکاليفی که با تحکم گفته می شود، معمولاً به اجرا در نمی¬آيند و اگر با تندی تکليفی را محول کنيم،

مقاومت را در فرزندان بر می انگيزد.

داشتن لحن آرام و محبت آميز تمايل بيشتر به انجام تکليف را برمی¬انگيزد و موجب افزايش علاقه¬ی

فرزندان به حرف شنوی می¬شود،يافته ها بيانگر آن است که انسان ها حرف شنوی بيشتری از افراد

مهربان دارند.

 آموزش برای انجام تکاليف لازم است،به ويژه اگر کودک يا نوجوان برای اولين بار مبادرت به اجرای آن

کند.زيرا گاه ناآشنايي با اجرای تکليف مانع بزرگی بر سر راه حرف شنوی خواهد بود.
 
موقعی که فرزندان به انجام فعاليت مورد علاقه ای مشغول هستند(فعاليت مستمر و هدفمند) کمتر به آن

ها تکليف وا گذار کنيد زيرا معمولاً نه تنها به سخن شما گوش نمی دهند،بلکه شما به آن ها درس

نافرمانی را نيز می دهيد. گاتری به عنوان يک روان شناس می گويد اگر می خواهيد به فرزندان خود

درس نافرمانی و لجبازی بدهيد،وقتی که آن ها مشغول انجام کار مورد علاقه ای هستند به آنان تکاليفی

را که شما مايليد انجام دهند، بدهيد.

از تنبيه بدنی برای تکليف پذيری و حرف شنوی کودکان استفاده نکنيد،زيرا تنبيه بچه ها به سبب اجرا

نکردن فرمان موجب مقاومت بيشتر آنان در برابر فرمان های بعدی والدين و مربيان خواهد شد وعلاوه بر

حرف نشنوی،کينه توزی نسبت به والدين و مربيان را نيز در دل خواهند پروراند.
 
احترام گذاشتن به فرزندان، به ميزان اطاعت پذيری آن ها خواهد افزود و بی احترامی به آنان، به ويژه به

هنگام محول کردن تکاليف،ازحرف شنوی آن ها می کاهد.

اگر والدين و مربيان به درخواست ها و نيازهای واقعی کودکان و نوجوانان که به طور طبيعی مطرح می

شود بی توجهی کنند، عملاً حرف نشنوی را به آن ها ياد خواهند داد.
 
سعی کنيد فعاليت هايي که به فرزندان خود واگذار می کنيد را با علايق کودک خود مرتبط سازيد. به

طورقطع،حرف شنوی در کارهای مورد علاقه بيشتر خواهد شد.

حتی الامکان فرمان ها را با فاصله به کودکان محول کنيد.تکاليف پی در پی و به ويژه خسته کننده و

سنگين،از اطاعت پذيری آنان می کاهد.

از واگذاری تکاليف به فرزندان،در ¬اوقاتی که آن ها خيلی خسته اند،اجتناب کنيد و آن ها را به وقت

مناسب ديگری موکول کنيد.

از زدن برچسب «نافرمان و لجباز» به فرزندان بايد پرهيز شود،زيرا تکرار برچسب ها معمولاً فرزندان را به

صورت بر چسبی در می آورد که به آن ها می زنيم.

القای حرف شنو بودن به فرزندان،آنان را به حرف شنوی بيشتر ترغيب می کند برای مثال،اين که بگوييم

« پسرم حرف شنو» است ،«حرف گوش کن» است اين جمله زمينه ساز خوبی برای اجرای فرمانی است

که به او می دهيم.

کمال طلبی والدين و مربيان و نيز وسواسی بودن آن ها موجب می شود که هميشه بر انجام تکاليف به

طور کامل تاکيد کنند و اين امر معمولاً باعث خستگی فرزندان از اجرای تکاليف می شود. فرزندان گاه به

دليل ناتوانی و ناکارآمدی بعضی از تکاليف را ناقص انجام می دهند.با تشويق آن¬ها، کم کم کاستی

های آنان در اجرای تکاليف کاهش مي يابد.

برخی از والدين و مربيان به جای تکليف دادن به فرزندان و به جای دستور دادن به آنان تعارف می کنند

يعني آن ها را مخيّر می گردانند. اين شيوه به تکليف پذيری و حرف شنوی آنان منجر نمی شود. برای

مثال به فرزند می گويند:«مامان می روی نان بخری؟» و او معمولاً می گويد «نه» و بعد می گويند که او

فرزند فرمانبرداری نيست. اين شيوه برای محول کردن تکليف صحيح نيست. بلکه بايد پول را به فرزند داد و

به او گفت:«پسرم برو نان بخر».حکم کردن به فرزندان،تکليف واگذار شده را نزد آنان جدی تر معرفی می

کند.

در صورت عدم اجرای تکاليف توسط فرزند گاه می توان از روش «محروم سازی» استفاده کرد برای مثال به

فرزندی که تکليف خواسته شده را انجام نداده گفته می شود «چون اين کار را انجام ندادی تو را امروز به

پارک نمی برم.» شايان ذکر است که محروم سازی موجب کاهش نافرمانی در فرزندان می شود.

کاستن مقداری از تقويت کننده که تحت عنوان «جريمه کردن» مطرح می شود نيز همين تأثير را خواهد

داشت. برای مثال، وقتی که مادری به فرزند خود گفته که با پول توجيبی خود فلان چيز را نخرد، زيرا

بهداشتی نيست و فرزند به فرمان مادر گوش نداده است، مادر روز بعد مقدار کمتری پول در اختيار او قرار

می دهد و وقتی فرزند می پرسد که چرا از پول توجيبی او کم کرده اند،مادر جواب می دهد چون با پول

توجيبی ديروزت خوراکی غير بهداشتی خريدی و به حرف من گوش ندادی، من هم امروز مقدار کمتری

هميشه به ياد داشته باشيم که حرف شنوی داشتن، به طور دائم و هميشگی،کار¬خوبی نيست و اين

امر باعث می شود فرزندان ما در مقابل درخواست های غلط و نابجای ديگران نيز¬حرف شنوی داشته

باشند.لذا آموختن درس«مخالفت»به فرزندان نيز امری لازم است.به عبارت ديگر،در¬کنار مهارت حرف

شنوی از ديگران،مهارت «نه» گفتن و مهارت مخالفت کردن با ديگران را نيز در مواقع مناسب بايد به

فرزندان خود و شاگردان خود بياموزيم.

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم دی 1392ساعت 12:12  توسط مدیریت  | 

غبار روبی و زیارت مرقد مطهر شهدا

مراسم غبار روبی و زیارت مرقد مطهر شهدا در روز جهارشنبه مورخه ۳/۷/۹۲  برگزار می گردد.

لدا تقاضا می شود همکاران محترم راس ساعت ۹ صبح درب وروردی اصلی بهشت شهدای  اهواز حضوربهم رسانند .

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم مهر 1392ساعت 19:13  توسط مدیریت  | 

برگزاری کارگاه آموزشی

در تاریخ 26 و 27 شهریور92 کارگاه آموزشی با عنوان شیوه های تدریس 


به کودک اوتیسم در محل آموزشگاه نسیم برگزار میگردد لذا ازهمکاران                                                                                                         

                                                           

گرامی دعوت میشود راس ساعت 9 در آموزشگاه حضور یابند.




+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1392ساعت 12:1  توسط مدیریت  | 


*نتیجه امتحانات شهریور ماه دانش آموزان 10 شهریور اعلام میگردد.....

 

  *خانواده های گرامی که تا کنون برای دریافت روپوش اقدام نکرده اند      


هرچه سریعتر به مدرسه مراجعه نمایند...                                                     



+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم شهریور 1392ساعت 12:58  توسط مدیریت  | 

26 روبان رنگی هشداردهنده بیماری‌ها

روبان‌های رنگی بیماری ها را تحت عنوان روبان های هشداردهنده یا یادآوری‌کننده می نامند، زیرا ما با دیدن آنها یاد یک بیماری خاص می افتیم. رایج‌ترین کاربرد این روبان‌های رنگی «آگاهی دادن درباره سلامت» است.


روبان‌های رنگی هشداردهنده بیماری‌ها

روبان های رنگی در واقع سمبل نگرانی های بشر یا آگاهی دهنده و یادآوری کننده موضوع یا بیماری خاصی هستند. این بیماری ها اغلب به عنوان بیماری های مهم و تاثیرگذار بر جمعیت های انسانی در نظر گرفته می شوند.

 

بیشترین استفاده از روبان های رنگی برای آگاهی دادن در زمینه بیماری ها و سلامت عمومی است.

 

شناخته شده ترین این روبان ها به رنگ های مشکی و قرمز می باشند که ممکن است بارها آن ها را در مناسبت ها و شرایط مختلف دیده باشید. روبان مشکی علامت سوگواری است و روبان قرمز، نشانه بیماری ایدز می باشد.

 

هر کدام از روبان ها به رنگ های مختلف مطرح کننده یک یا چند بیماری می باشند و برخی هم ممکن است شرایط متعددی را مطرح نمایند.

 

برخی از مهم ترین این رنگ ها به شرح زیر است:

روبان رنگی بیماری

1- روبان سفید شفاف مرواریدی:

نشانه سرطان ریه

 

2- روبان سفید:

نشانه اگزوستوز متعدد ارثی

اتحاد روبان سفید برای مادران ایمن: برای اطمینان از بارداری و زایمان ایمن برای همه زنان و نوزادان متولد شده در هر کشور در سراسر جهان

روبان سفید به منظور بالا بردن سطح آگاهی در مورد بیماری های نقص ایمنی شدید ترکیبی (SCID) استفاده می شود.

روبان رنگی بیماری

 

3- روبان با نمای شبیه گورخر:

بیماری های نادر (در اثر عوامل ژنتیکی و غیر ژنتیکی)

تومورهای سرطانی و عصبی-غددی

بیماری اهلرز دانلوس

 

 

روبان رنگی بیماری

 

 

 

4- روبان زرد:  

سرطان استخوان، پیشگیری از خودکشی، اندومتریوز

 

 

روبان رنگی بیماری

 

 

5- روبان شبیه پازل:

اوتیسم

 

 

 

روبان رنگی بیماری

 

 

 

6- روبان با نمای ابر:

فتق مادرزادی دیافراگم

 

 

 

روبان رنگی بیماری

7- روبان آبی:

میلیت عرضی

کودک آزاری

توبروز اسکلروز

سندرم استیونس جانسون

سرطان روده بزرگ

سندرم خستگی مزمن

ترک اعتیاد

بیماری استخوان شکننده

روبان رنگی بیماری

 

 

8- روبان نیلی:

آلودگی با استافیلوکوک اورئوس (نوعی باکتری بیماری زا) مقاوم به آنتی‌بیوتیک

 

 

 

روبان رنگی بیماری

 

 

9- روبان آبی روشن:

سرطان پروستات

انتقال خون بین دوقلوها (نوعی مشکل خطرناک در بارداری های دوقلو)

 

 

روبان رنگی بیماری

 

 

10- روبان سبز یشمی:

هپاتیت ب

سرطان کبد

 

 

 

روبان رنگی بیماری

11- روبان بنفش:

انواع سرطان به طور عمومی

کرون و کولیت

مسمومیت با مواد مخدر

سارکوئیدوز

لوپوس

سندرم شوگرن

سکته مغزی

فیبروز کیستی  (Cystic Fibrosis)

بیماری آلزایمر

سرطان پانکراس

روبان رنگی بیماری

 

 

 

12- روبان با رنگ اسطوخودوس:

صرع

 

 

روبان رنگی بیماری

 

13- روبان بنفش روشن:

اختلالات خوردن (بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی)

سرطان معده

سرطان مری

پرفشاری خون ریوی

 

روبان رنگی بیماری

 

 

14- روبان صورتی و آبی:

سرطان سینه در مردان

سرطان التهابی سینه

ناباروری

 

 

روبان رنگی بیماری

 

15- روبان نارنجی :

لوسمی

مولتیپل اسکلروزیس (MS) یا ام اس

سوء تغذیه

اختلال بیش فعالی با کمبود توجه

 

روبان رنگی بیماری

 

16- روبان قرمز:

ایدز

سوء استفاده مواد

واسکولیت

بیماری قلبی

 

روبان رنگی بیماری

 

17- روبان خاکستری:

اختلال شخصیت مرزی

دیابت

سرطان مغز

آسم

 

روبان رنگی بیماری

 

 

18- روبان سیاه :

عزاداری

ملانوم

 

 

 

روبان رنگی بیماری

 

 

19- روبان صورتی

سرطان سینه

 

 

 

روبان رنگی بیماری

20- روبان سبز

آسیب پس از ضربه مغزی

فلج مغزی

بیماری سلیاک

بیماری لایم

پیوند عضو

سرطان کلیه

حفاظت از محیط زیست

 

روبان رنگی بیماری

21- روبان آبی تیره

سندرم تخمدان پلی کیستیک

بیماری کیست کلیه

سرطان تخمدان

میاستنی گراویس

اختلال اضطراب

اختلال استرس پس از حادثه  (PTSD)

 

روبان رنگی بیماری

 

 

 

22- روبان بنفش:

لنفوم هوچکین

 

 

 

روبان رنگی بیماری

 

 

23- روبان طلایی:

سرطان های دوران کودکی

 

 

 

روبان رنگی بیماری

 

 

 

24- روبان قرمز و طلایی:

کمبود پلاکت وابسته به ایمنی در نوزادان

 

 

 

روبان رنگی بیماری

 

 

25- روبان بنفش و قرمز:

میگرن مزمن

 

 

 

روبان رنگی بیماری

 

 

 

26- روبان قرمز تیره و عاجی:

سرطان های سر و گردن

 

 

دکتر علی سنبلستان

بخش سلامت تبیان

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم خرداد 1392ساعت 17:55  توسط مدیریت  | 

تشخیص اوتیسم

تشخيص زودهنگام اوتيسم با كيت ابداعي محققان ايراني و سوئدی

 

دکتر نقی مومنی

تیمی از پژوهشگران ایرانی و سوئدی توانستند با به کارگیری روشی که در آن پروتئین‌ها و پپتیدهای مشخصی در خون از طریق یک کیت ساده و چند قطره خون آزمودنی آزمایش می‌شود، زیست شناسه‌های قابل اعتمادی برای تشخیص طیف اختلالات اوتیستی بیابند.

به گزارش ايسنا، اين گروه با هدایت دکتر نقی مومنی از دانشکده علوم طبیعی دانشگاه لینائوس سوئد، امیدوارند که روش ابداعی نه تنها ابزار مطمئنی برای تشخیص قطعی این اختلال به دست دهد، بلکه به
صورت بالقوه، امکان بروز این اختلال را نیز پیش‌بینی كند.

با توجه به اهمیت اختلالات اوتیستی و افزایش شمار آنها در سطح جهانی و این که در موارد بسیاری وضعیت کودکان مبتلا به اين اختلال، برای زمان‌های طولانی ناشناخته باقی می‌ماند، انتظار می‌رود ابداع این روش نقش مهمی در رویارویی با اوتیسم داشته باشد.

علاوه بر دکتر مومنی، دکتر محمدتقی جغتایی، استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران و فاطمه بهنیا، عضو هیات علمی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی از اعضای این تیم شش نفره از پژوهشگران بودند.

این پژوهش چند ساله كه گزارش آن در مجله علمی نیچر منتشر شده، هزینه‌ای معادل حدود 2.3 میلیون دلار در برداشته است که عمدتا توسط يك سرمایه‌گذار ایرانی مقیم انگلستان تامین شده است.

هم‌اکنون صحبت از ساخت کیتی است که این آزمایش را در دسترس همگان قرار دهد. اما برای تولید انبوه این کیت به تامین مالی بیشتری نیاز است که تاکنون 43 شرکت جهت سرمایه گذاری در آن اظهار آمادگی كرده‌اند. ساخته شدن کيت تشخيص اوتيسم قدم بزرگي در دنياي پزشکي خواهد بود.

طیف اختلالات اوتیسم (ASD) كه به عنوان یکی از اختلالات رشدی سیستم عصبی طبقه بندی شده از موارد در حال گسترش در سطح جهان است که در عین حال تشخیص به هنگام آن موضوعی چالش برانگیز بوده است.

عملکرد مغز در بيماران اوتيستيک با ديگران متفاوت است که گاهي سبب گوشه گيري، عدم ارتباط اجتماعي مناسب، استفاده از کلمات بي ربط در گفت‌وگو و انجام کارهاي تکراري بي هدف مي‌شود.

منبع: ایسنا    http://isna.ir/fa/news/91033117577

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم خرداد 1392ساعت 17:29  توسط مدیریت  | 

مطالب قدیمی‌تر